Writers Pouch

कर्मपथ पर चलने वाले व्यक्ति के आत्मसंघर्ष, तिरस्कार और आत्ममंथन को अभिव्यक्त करती हुई ये कविता है “कर्मपथ”। अपनों की चुनौती, व्यंग्य और संदेह के बीच आत्मनिर्माण का संकल्प लेता हुआ कवि क्या कहना चाहता है? पढ़िए इस कविता में! यह रचना साहस, निरंतर प्रयास और निर्णायक संघर्ष की प्रेरक घोषणा है।

రెండేళ్ల అనుభవం ఉన్న జర్నలిస్ట్ వేదకు, తన ఎడిటర్ నుంచి ఒక సాధారణ అసైన్‌మెంట్ వస్తుంది. తీరంలో నాట్యం చేసే ఓ అమ్మాయి కథను కవర్ చేయమని. అది మరో ‘పఫ్ పీస్’ అనుకొని వెళ్లిన వేద, ఆ నర్తకిని కలిసిన తర్వాత ఆమె ముందుగా ఊహించినదానికంటే ఆ అమ్మాయిలో అపారమైన ప్రతిభ, లోతైన కథ ఉందని గ్రహిస్తుంది. క్షణకాలం వేద నిజాన్ని రాయాలనుకుంటుంది… కానీ ఆ నిజం అందరికీ నచ్చేది కాదని, అసలు అమ్ముడే పోదని గ్రహించి వెనక్కి తగ్గిపోతుంది. ఇంతకీ ఆ నిజం ఏంటి?

అపర్ణ రంగు మూలంగా ఎన్నో వివక్షలకు గురైంది. గుసగుసలు, వెక్కిరింపులు, “ఎలా తెల్లగా అవ్వాలి” అన్న ఉచిత సలహాలు, తక్కువ చేసి మాట్లాడే తోటి వారు, అన్నింటిని తాను సహించింది. “సమాజం ఇలాగే ఉంటుంది” అని సర్దుకుపోయింది. కానీ ఒక రోజు… పరులు మాత్రమే కాదు, తనకు అత్యంత చేరువైన వారు కూడా అదే దృష్టితో ఉన్నారని తెలిసినప్పుడు, అపర్ణ ఎలా స్పందించింది? ఆ సంఘటనని తను ఏ రకంగా స్వీకరించింది?

Resonating with the cries of a weary spirit, this poem explores the depths of self-doubt and the quest for purpose.

Maaya is a beautiful girl, but she never felt that way. Especially after dating a belittling idiot until three years ago. One day, she gives

​సమాజంలో జరిగే ఎన్నో అన్యాయాల మధ్య, మనుషుల మీద చేసే ప్రయోగాలు అత్యంత క్రూరమైనవి. ఆధునిక ప్రపంచంలో ఈ వ్యాపారంలో ఎంత లాభం ఉన్నప్పటికీ, ప్రభుత్

There was once a bud called Lily locked in a flowerpot, yet curious about the world she lived in. She wished she could walk, run, or fly at least once to witness the beauty around her, but since she couldn’t, she pleaded with her friend Bailey, the Butterfly, to help her. So did the Butterfly, until one frightful night when Mother Nature intended to fulfil their wishes by demanding a one-time price.

We live in times that worship women as deities, honour them, personify our motherland as one and then commit unspeakable atrocities against countless of them. We have heard their cries and swallowed their pain, but how much of it must we feel before we address these rotten acts in our society?

उदित और लता की शादी को यूँ तो कई साल हो चुके हैं, पर समय के साथ लगाव एक सा नहीं रह जाता। आज उदित घर लौटते हुए ग्लानि से भरा लता से कुछ कहना चाहता है।

हम सबके भीतर प्यास है, संवेदना की। दूसरों की भावना से जुड़ पाना, महसूस कर पाना हम सब को भरोसे से जोड़े रखता है। तोड़ देना आसान है, पर जोड़ के मरहम लगा पाना हर किसी को नहीं आता। ये कविता सहानुभूति, संवेदना और शांति की है, भाव और त्याग से जो हमें इंसानियत से जोड़े रखती है।

स्त्री जीवन के स्वरूपों में सबसे खूबसूरत पहलू है जब वो मन से किसी से बंध जाए। ये बंधन, स्वयं वो भी नहीं तोड़ सकती। प्रेम में सिर्फ समर्पण है, एक अटूट विश्वास की ओर। उसके अंदर का स्त्रीत्व उसके जीवन को प्रेम, उम्मीद और हिम्मत से भर देता है। ये कविता समर्पण की है, प्रेम की है।

A professor is missing along with the master copy of a question paper for an upcoming exam. Commissioned for the job, Govind is fascinated by the case and intends to do more than usual.

एक लंबी हार के बाद की कामयाबी खुशी तो देती है पर अकेला कर जाती है। अकेले लड़ना और चलना आसान नहीं है, पर जब मंजिल ही सबसे अलग हो तो रास्ते होंगे ही। चाहे कितने भी कठिन परिस्थितियाँं हों, ये कविता हिम्मत करने की, और करते रहने की है उनके लिए जो लड़कियाँं अपनी शर्तों पे जीना चाहती हों।

उड़ने की कोशिश में चिड़िया कितनी बार गिरती होगी! स्त्री-मन की ख्वाहिशें भी ऐसी ही हैं, आंधियों के बाद भी वह उड़ना चाहती है। उसका आसमान उसकी उम्मीदों जितना ही बड़ा होता है, अनंत! ये कविता उम्मीद की है, हिम्मत की है। सपने देखने की क्या हद होनी चाहिए?

A fledgling was orphaned at birth. Yet, since it opened its eyes, a lovely princess fed her each dawn and dusk, making the birdie’s life a heaven.

अनकही जिम्मेदारियों का एक पहाड़ है, जो हर एक लड़की के सर पर चढ़ा दिया गया है। और वो उसे नियति मानकर उठाए हुए चलती है। इस बोझ में कुछ रचनात्मक कर पाना उस लड़की को पता ही नहीं है। उसे बस बुनना आता है, परिवार और समाज। वो भी अपने लिए नहीं।

Joe walked to the beach daily to collect the pebbles on the coast and bring them home. He did see a value that others didn’t, and he did it all his life.

A twenty-six-year-old daughter asked her ageing father one cold night, “Why is nothing ever enough?”

स्त्री सुंदर है, पर उससे भी ज्यादा सुंदर है उसका मन। उन्हें हासिल करने की हवस रखने वाली दुनियां ये बात नहीं जानती। अगर स्त्री मन से उनकी नही

Before the Theri housing community’s gate, everyone came across a peculiar Hibiscus shrub that always sparked freshness. However, no one from the community took care of it.